ELLİNCİYIL MAHALLESI NOSTALJİ * EROLKARASİTELERİ

Tankerlerin geldiği gün mahalle halkı birbirleriyle adeta savaşırdı. Boğaz boğaza kavgaların olması kaçınılmazd		Susuzluk en büyük çile idi. Haftada bir gün gelen bir tanker 2 sokak halkına su dağıtıyordu. Kapı önü sohbetleri hiç eksik olmazdı. Tanker gelene kadar samimi olan insanlar tankerde su savaşı yaparlardı. Gelen yarım tanker su yetmezdi. Alamayanlar alanlara bağırıp çağırırdı. Gün boyu konuşmazlardı. Daha fazla su almak için büyük ve ağır bidonları kaldıran kadınlar sakat kalıyorlardı. Bel fıtığı ve menüsküs olanların sayısı mahallede bir hayli fazladır. Sokaklar tankerin geleceği günlerde bidonlarla dolup taşardı. Ancak bidonlar kaybolmazdı. Genelde sokak çeşmelerinden de faydalanan halk buralarda da iplik kalınlığında akan suyu beklerken saatlerce sıra beklerlerdi. Zaman zaman çeşme başlarında sıra kavgaları olurdu.
Çocuklar toz toprak çamur dolu sokaklarda oynarken gençler toprak arsalarda top koştururlardı.		lköğretime giden çocuklar derme çatma yapılan evlerde kiralanan odalarda öğrenim görürlerdi. İlk yapılan okul 1975 yılında eğitime açılan 50. Yıl ilköğretim okulu idi.
	5 yıl çekilen çilenin ardından eylül 2007 yılında hizmete konulan tramvaydan sonra mahallenin ulaşım sorunu kalmamıştır.	Bu mahalleye parası peşin alındığı halde 8 yıl telefon bağlanmadı. Telefonlar emlak komisyoncularının elinde adeta ranta dönüştü. Mahallede mevcut 1-2 telefon kulübelerinin önünde zaman zaman uzun kuyruklar oluşurdu.
Aynı yıllarda yapılan kanalizasyon döşemeleri yolun 2 metre derinliğine yapıldığından her yağmur sonrası mahallede dereler oluşuyor , bir çok evin bodrum katları sularla doluyordu. Halen yamaçta olmasına rağmen bir çok eski evin alt katları sularla dolar.	Yollar yıllarca çamurlardan kurtulamadı. Ayakkabıların çamurun içinde bırakıp evine ya da işine gidenlere rastlamamak mümkün değildi. Elektrik deseniz içler acısı idi. Elektrikli cihazlar kullanılmazdı. Jeneratörü olan evlerde birkaç aile toplanır televizyon seyrederdi.	İlk yıllarda Doğuş Şirketine ihale yoluyla verilen asfaltama çalışmalarını gören mahallenin bu sevinci uzun sürmedi. Asfaltlar çamura gömüldü. Sürekli şikayetler sonrası tüm bu kanalizasyonlar sökülerek daha derinlere borular döşenmiştir.
Mahallenin B ve O caddesinin üzeri ve eskiden Mandıra olarak adlandırılan bugünkü A caddesi ile Cumhuriyet mahallesi arasında kalan arazi 1980’li yıllarda göletlerle dolu idi. Buralara inşaat izni verilmiyordu 1985 den sonra tüm göletler ve dere yatakları doldurularak hızlı bir şekilde yollar ve binalar yapıldı. Aşırı yağmurlarda yolların çökmesinin bir sebebi dolgu alanlarının yeterli doldurulmadığından kaynaklanmaktadır.		Gazete ve mektup dağıtımı diye bir şey yoktu. Postacılar kahvelere mektupları bırakır , soğuk havalarda arazilere atarlardı. Taahhütlü mektupların bir kısmını ya muhtara bırakır ya da böyle biri yok diye iade eder veyahut kendileri teslim etmiş gibi imzalarlardı. İstanbul’un göbeğinde gazetenin uğramadığı bir yerdi 1985 -1990 yılları arasında gazete satan tek tük marketlerde de ilavelere satıcı el koyardı. Hatta gazetelerin verdiği promosyonları “gelmedi” diyerek saklar ve daha sonra ücret karşılığında satarlardı.
Kışın ulaşım aracı bulmak zordu. Terkos – Çatalca yönüne giden otobüslere binmek için saatlerce onların yolunu beklerlerdi. Zaman zaman Habipler çöplüğüne giden çöp kamyonları yaşlı insanları yolardan alırlardı. At arabaları , traktörler burada ulaşımın ve taşımanın sağlandığı araçlar olarak revaçtaydı.	Saatlerde minibüs , otobüs beklenirdi.	Vezneciler ve Topkapı’dan gelen minibüslerin nazlarıyla oynarlardı. Minibüslerin hemen hemen tamamı hattı ikiye bölerlerdi. Veznecilerden bindiğinde Karadeniz Mahallesinde son durak diyerek indirilen yolcular aynı minibüse tekrar ücret vererek binerlerdi.

MEDYA İÇİN SÜREKLİ MALZEME BULUNURDU. HALK NEDEN ŞİKAYET ETMİYORDU Kİ	HACCA GİDECEK VATANDAŞLAR YOL HAZIRLIĞINDA ... KONU KOMŞU HEP BİRLİKTE UĞURLAMAYA ÇIKARDI. BUGÜNLERDE İSE KOMŞULUK YOK OLMAYA BAŞLADI